Είστε εδώ Αρχική

Καλώς ήρθατε

 
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ

 

Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ξηρολόφου 
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 8 Μαρτίου 2017 , η ημερίδα που διοργάνωσε ο Εκπολιτιστικός σύλλογος απανταχού Ξηρολοφιτών << Ο Κοκκυτός >> με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας , προσφέροντας καφέ και γλυκό στις κυρίες του χωριού. Κεντρικός ομιλιτής στην εκδήλωση ήταν ο κύριος Παύλος Μαρέτας , Μαιευτήρας-Γυναικολόγος στο Γ.Ν Φιλιατών .
Φωτογραφία του χρήστη Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Ξηρολοφιτών.
Φωτογραφία του χρήστη Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Ξηρολοφιτών.
Φωτογραφία του χρήστη Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Ξηρολοφιτών.
Φωτογραφία του χρήστη Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Ξηρολοφιτών.

Την πρωτοχρονιάτικη πίτα του για το 2017 έκοψε το πρωί της Κυριακής 19 Φεβρουαρίου , ο Εκπολιτιστικός σύλλογος απανταχού Ξηρολοφιτών << Ο ΚΟΚΚΥΤΟΣ >> . Η αίθουσα του Δημοτικού σχολείου Ξηρολόφου γέμισε με τα μέλη και του αιμοδότες του συλλόγου . Το παρόν στην εκδήλωση έδωσαν ο βουλευτής Θεσπρωτιάς Βασιλης Γιογιακας , η Δήμαρχος Σουλίου Σταυρούλα Μπραϊμη-Μπότση (Σταυρούλα Μπραϊμη- Μπότση) , ο αντιδημαρχος κ.Μπάτσης , ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κ.Αθανασίου , ο πρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ κ.Δημητρίου και ο πρόεδρος της Τ.Κ Ξηρολόφου κ.Αλεξόπουλος. Στον χαιρετισμό του ο πρόεδρος του συλλόγου George Bouzouris αναφέρθηκε στην σημαντική συμβολή όλων , ώστε να συνεχίζει ο σύλλογος την πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα του . Την πίτα ευλόγησε ο ιερέας της ενορίας μας πάτερ Θεόδωρος Ντούκας .

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Το 2016 ανεβάσαμε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά..! Όσο μας στηρίζετε συνεχίζουμε ! Τι ετοιμάζει άραγε για το 2017 ο Ξηρόλοφος ;;;

Καλό ταξίδι παπα-τρύφωνα

Φτωχότερο είναι το χωριό μας , μετά την απώλεια του σεβαστού μας πάτερ Τρύφωνα Παπαγεωργίου. Ο παπα-φώνης όπως συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε στον Ξηρόλοφο γεννήθηκε το 1935 , χειροτονήθηκε ιερέας το 1970 και διατέλεσε ιερέας αρχικά στον Ζάλογγο και μετέπειτα στον Ξηρόλοφο για σαράντα και πλέον χρόνια . Ένας δραστήριος άνθρωπος , που επιτέλεσε ιδιαίτερα σημαντικό έργο στην εκκλησία του χωριού . Το 2011 τιμήθηκε απο τον σύλλογο μας και την εκκλησιαστική επιτροπή για την μακροχρόνια προσφορά του στην ενορία μας. Σήμερα παρουσία συγγενών και πλήθος κόσμου τελέστηκε η νεκρώσιμος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στον Ξηρόλοφο , από τον γενικό αρχιερατικό επίτροπο της Ιεράς Μητρόπολης Παραμυθιάς Πρωτοπρ. Βελισσάριο Σάντα και είκοσι έξι ακόμα ιερέων . Ο Εκπολιτιστικός σύλλογος απανταχού Ξηρολοφιτών '' O Κοκκυτός'' εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του . «Καλό ταξίδι παπα-τρύφωνα»Θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας , ο παπάς του χωριού μας . Καλό παράδεισο .
Δείτε όλες τις δραστηριότητες του Συλλόγου Ξηρολοφιτών σε βίντεο - πατήστε εδω

Πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015 , εκδήλωση του Εκπολιτιστικού συλλόγου απανταχού Ξηρολοφιτών << Ο ΚΟΚΚΥΤΟΣ >> με αφορμή τα δέκα χρόνια λειτουργίας του . Στην εκδήλωση έγινε αναφορά στο έργο του συλλόγου , έγινε απονομή επαίνων στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Ξηρολόφου και τιμήθηκε ο χωριανός μας κύριος Χρήστος Ζήκος για ποιητικό του έργο . Συντονίστρια της εκδήλωσης ήταν η φιλόλογος, κυρία Αθηνά Μαργαρίτη . Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την εκδήλωση στα βίντεο στη σελίδα μας στο Υοutube .

 

~ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΗΡΟΛΟΦΟΥ 2015

 

ΕΠΙΤΥΧΗΣ Η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (2015)

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ THN ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 , Η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΞΗΡΟΛΟΦΙΤΩΝ , ΣΗΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ . ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΜΟΔΟΤΕΣ , ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΕΡΟΙ .

 

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΙΜΑΤΟΣ

Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2015 , πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Ιωαννίνων , εκδήλωση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα εθελοντή αιμοδότη , όπου η Περιφέρεια Ηπείρου τίμησε Συλλόγους και Φορείς εθελοντικής Αιμοδοσίας . Την τράπεζα αίματος του συλλόγου Ξηρολοφιτών εκπροσώπησαν , ο υπέυθυνος αιμοδοσίας του συλλόγου μας κ. Παύλος Μπουζούρης καθώς και ο εθελοντής αιμοδότης κ. Σωτήρης Παπαιωάννου .



 10 ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ 

 ΞΗΡΟΛΟΦΙΤΩΝ  << Ο ΚΟΚΚΥΤΟΣ >> 
 

3 ΙΟΥΝΙΟΥ 2005 - 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015


Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια , ο σύλλογος μας πέρνει σάρκα και οστά. Με το πρώτο πρακτικό , τα ιδρυτικά μέλη βάζουν υπογραφή για την επίσημη εκκίνηση , μιας πορείας που είχε αρχίσει άτυπα απο τις αρχέww.youtube.com/watch?v=QMXO5Mp_LIY&feature=shareς του 2000 με την δημιουργία της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Ξηρολόφου. Βάζει τα θεμέλια, για την διατήρηση των ηθών και των εθίμων . Κάνει την αρχή , για την ανάπτυξη της κοινωνικής ζωής στο χωριό μας , καθώς και της πολιτιστικής δραστηριότητας. Δίνει το κινητήριο έναυσμα , για ένα ταξίδι βασισμένο στον εθελοντισμό και στην προσφορά στον συνάνθρωπο . Με την στήριξη των χωριανών και της τοπικής κοινωνίας που τον αγκάλιασε, γρήγορα ανέπτυξε ποικίλες δράσεις και εκδηλώσεις και δημιούργησε τις υποδομές ώστε να μπορεί συνεχώς να τις αναβαθμίζει . Τίποτα όμως από αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει , χωρίς τους ανθρώπους που τόσα χρόνια στέκονται πιστοί και ακούραστοι, πίσω απο το έργο του συλλόγου . Η δικιά μας '' ομάδα '' που με το πάθος , το μεράκι και την δημιουργικότητα , καταφέρνει να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια και να προχωράει προς την επίτευξη των στόχων του συλλόγου Ξηρολοφιτών . Φέτος το καλοκαίρι γιορτάζουμε και σας περιμένουμε και εσάς στις καλοκαιρινές μας εκδηλώσεις να γιορτάσουμε μαζί. ( Σύντομα θα δημοσιεύσουμε και το πρόγραμμα των εκδηλωσεων ) Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά , όλο τον κόσμο που έχει βοηθήσει τον σύλλογο μας με οποιαδww.youtube.com/watch?v=QMXO5Mp_LIY&feature=shareήποτε μορφή καθώς και όσους έχουν συνεργαστεί μαζί μας, όλα αυτά τα χρόνια . Συνεχίζουμε δυναμικά για νέα μονοπάτια .

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ   Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Π. ΜΠΟΥΖΟΥΡΗΣ

 

 

 -  ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΟΙ ΛΑΜΠΑΔΟΦΟΡΙΕΣ 2015  - 

ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΞΗΡΟΛΟΦΙΤΩΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΘΕΡΜΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΠΑΡΕΥΡΕΘΗΚΑΝ ΕΧΘΕΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΩΝ ΛΑΜΠΑΔΟΦΟΡΙΩΝ . ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΑ ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΠΡΟΔΡΟΜΙΟΥ , ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ , ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ , ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΑΣ . Η PARAMYTHIA ON LINE ( ΓΙΑ 4η ΧΡΟΝΙΑ ) ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ STEP ΚΑΛΥΨΑΝ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ .

ΒΙΝΤΕΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ STEP                                ΒΙΝΤΕΟ paramythia-online                                            

 

 

 

 

 

  Ορίζων Απειρώτης

                   ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΦΑΟΥΣΤ


                          Α
ww.youtube.com/watch?v=QMXO5Mp_LIY&feature=share
                   Έρχεται
                   Κι όπως η ζωή
                   Μου φέρνει πολλήν αναστάτωση
                   Κι ύστερα φεύγει
                   Πνεύμα πες μου
                   Τι να κάνω;

                  "Μην πλανηθείς και παιδευτείς
                   Πορείες ν΄ανιχνεύεις
                   Κι αγέρινους για να διαβεί
                   Δρόμους να της χαράζειςww.youtube.com/watch?v=QMXO5Mp_LIY&feature=share

                   Πάρε τραγούδι σιγαλό
                   Πικρό, γλυκοθλιμμένο
                   Μη και σου μάσει τ΄όνειρο
                   Και στο κρυφοτυλίξει
                   Να σου το στείλει το πρωί
                   Δροσάτο, μυρωμένο".


                          Β

                  Ήταν πρώτα
                  Πριν να φέξει;
                  Πνεύμα βόηθα
                  Δες τη λέξη

                 "Τη λέξη που μου γύρευες
                  Την είδαν στο πηγάδι
                  Μόνο τ΄αστέρια τ΄ουρανού
                  Και τ΄αργυρό φεγγάρι
ww.youtube.com/watch?v=QMXO5Mp_LIY&feature=share
                  Κι απέ τις άλλες που ζητάς
                  Σκάψε τα ριζιμιά σου
                  Θε να τις δεις στα γαίματα
                  Στο σώμα της καρδιάς σου

                  Κι άμα θα βρεις τους χτύπους τους
                  Βάλ΄τους ν΄αγαπηθούνε
                  Χείλια τα χείλια να καούν
                  Και να μοιριολογούνε.


                          Γ

                 Βόηθα Πνεύμα
                 Πες τη λέξη
                "Εν αρχή ην ο Έρως
                 Πάντα δι αυτού εγένοντο
                 Και χωρίς αυτού εγένετο
                 Ουδέ εν ο γέγονεν"

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛ. ΖΗΚΟΣ

ΠΑΤΡΑ, ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2015

 

 

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ ΣΤΗ ΜΠΑΛΣΚΙΟΜΠΑ

 

Μούσκεψα τη φοράδα μου

Κοντά στη Λυκαγκίνα

Προτού τα ζούδια σκούξουνε

Στο σούρουπο την πείνα.

 

Γέμισα το σακούλι μου

Με μυρουδιές της ράχης

Του κάμπου μην κακοφανεί

Να τον αρωματίσω

 

 

Η καθημερινή ζωή στο παλιό μας χωριό ήταν μοιρασμένη ανάμεσα στο βουνό και στον κάμπο. Ένα από τα αγαπημένα μας βουνά , θα έλεγα το καμάρι του Ξηρολόφου, είναι η Μπαλσκιόμπα μας. Η νότια πλαγιά της κοντεύει την Παναγιά τη Γκιούρμιζα - παρεμβάλλεται το Τσιέπι - με το μικρό και εύφορο χορτολίβαδό της. Η βόρεια πλαγιά της καταλήγει στη Στένεζη, το εξαιρετικό επίσης για τη βοσκή των προβάτων μας χορτολίβαδο του χωριού μας. Ανηφορίζοντας τη ράχη της, φτάνουμε στην κορυφή της, την Κιουτέζα, την ψηλότερη βουνοκορφή του Ξηρολόφου. Η Μπαλσκιόμπα είναι ο πιο μακρινός ορίζοντας της επικράτειας Ξηρολόφου. Το αμέσως επόμενο βουνό, είναι ο λεγόμενος Ριζοντάς του Καρβουναρίου.

Στη Μπαλσκιόμπα ανεβάζαμε το κοπάδι μας λόγω της εξαιρετικής βοσκής της. Εκεί είχαμε στήσει τα γρέκια μας. Το μικρό καλύβι μας το ΄χαμε ντύσει από μέσα με φτέρες κι απέξω με καλαμιές βρίζας για να κυλάει πιο γρήγορα το νερό της βροχής και να κρατιέται στεγνό το εσωτερικό. Τα μαντριά μας τα φτιάχναμε με λιάσες και τη στρούγκα με παλιούρια και με δεμάτια από τσιρμιτσέλες. Λίγα κοπάδια του χωριού μας βόσκανε στην Μπαλσκιόμπα. Τα περισσότερα βόσκανε στα πιο κοντινά προς το χωριό υψώματα και σταβλίζονταν μέσα στο χωριό ή γύρω στις λάκες. Σε κάπως μονιμότερη βάση τη Μπαλσκιόμπα την μοιράζονταν συνήθως τρεις – τέσσερις τσελιγκάδες: Οι δικοί μου, που πιάνανε τη μέση της ράχης, ο Στέργιο Ζήκος συγγενής μας, σπουδαίος τσέλιγκας, παππούς του παπα-Τάκη Ζήκου,  και η Ζώενα, συγγενής μας κι αυτή, γιαγιά της Ασημούλας Μπούση του Συλλόγου, με τα γρέκια της κοντά στη Γκορίτσα Μπινιάρα, τη χαρακτηριστική μεγάλη δίδυμη γκορτσιά, σημείο κατατεθέν του βουνού. Κάτω στις όχθες της ρεματιάς είχαμε και τις μπουρίμες, που μας δίνανε την άνοιξη το πολύτιμο λιγοστό νεράκι τους για τα αγγειά και τις μπινιότες ή και για πιόμα στην ανάγκη.

Η Ζώενα ήταν η πιο γερή και η πιο άξια γυναίκα του χωριού μας. Ήταν αδερφή του Γιόρη Τρύφωνα του γραμματέα και του Νικόλα Τρύφωνα του ψάλτη, πατέρα του παπα-Τρύφωνα. Ήταν παιδιά της Χαλα-Τρυφωνέσιας, πρώτα ξαδέρφια του λιόση μου, του παππού μου δηλαδή από τη μάνα μου, του Κολιο Λούκα από το Μποροβάρι.

Τόσο άξια γυναίκα ήταν η Ζώενα, που είχε απ΄ όλα στο καλύβι της. Ακόμα και κότες είχε σιμάσει. Κι η ψυχή της μάλαμα. Άρμεγε, έπηζε , την άλλη μέρα με το χλωρό το

 

 

τυρί έψηνε στη γάστρα μακαρονόπιτα και κατόπιν φώναζε τους τσοπαναραίους να κατεβούν πιο κάτω να τη μοιραστεί. ΄Αμα τούτη η φωνή της. Τι βροντερή Θεέ μου! Έβγαινε στη ράχη άμα έπρεπε να ΄ρθουν να κατεβάσουν καμιά γεννημένη προβατίνα στις λάκες, έδινε την εντολή απ΄ τη Μπαλσκιόμπα κι ο λόγος της έφτανε καθάριος ως το Μπρέγκο. Σπουδαία γυναίκα. Έτσι φαντάζομαι πως θα ήταν και οι Σουλιώτισσες.

Κάτω στον κάμπο είχαμε το άλλο υποστατικό μας με το σπίτι, που το ΄χαμε ξαναχτίσει από την αρχή το1948, γιατί μας το είχαν κάψει οι Γερμανοί. Αργότερα προστέθηκε και το λεγόμενο «κτίριο», βοηθητικό, με αμπάρια και με χώρους για τις γεννημένες προβατίνες. Λίγο πιο πέρα είχαμε τη μεγάλη καλύβα γιομάτη άχυρο για να στρώνουμε τα μαντριά το χειμώνα και το σιούλι με το ξερό χορτάρι του βαρκού. Είχαμε και το τρακτέρ, το Μπελαρούς. Το πήραμε πιο πολύ για τα δικά μας τα χωράφια. Δεν τα προλαβαίνανε οι μπαρμπάδες μας με το ζευγάρι. Έπρεπε σ΄ ένα μήνα να οργωθούν και να σπαρθούν πάνω από διακόσια στρέμματα βρώμες. Στα αλωνίσματα το βάζαμε και στην αλωνιστική μηχανή των Γαλαναίων. Κάτω στον κάμπο, μας βοήθησε πάρα πολύ ο Κίτσιο Γκέργκης. Ήταν εξοικειωμένος από μικρός με τα μηχανήματα, πολύ καλός και άξιος. Μας πρόσφερε πολύτιμη βοήθεια και είχε αναλάβει το τρακτέρ, ώσπου να το συνηθίσει ο μπαρμπα-Βαγγέλης.

Πάνω στο χωριό είχαμε το κυρίως σπίτι και τις λάκες με τα κηπάδια, τα λιόδεντρα και τους μπαξέδες. Το σπίτι στο χωριό ήταν κατά κάποιο τρόπο και η βάση ανεφοδιασμού της Μπαλσκιόμπας. Το παλιό το καφενεδάκι στο Μπρέγκο είχε μετατραπεί σε κατοικία του μπαρμπα-Θωμά και της Θεια-Βάσιως, επειδή οι μπαρμπάδες ένας- ένας που παντρεύονταν άνοιγαν το δικό τους σπιτικό.

Τέλη Σεπτέμβρη εγκαταλείπαμε τον κάμπο που ήταν σπαρμένος βρώμες, άλλες για βοσκή-χάλασμα και άλλες για θέρο και ανηφορίζαμε για το βουνό. Εγώ καμάρωνα από το συρματόπλεγμα του σχολείου μας το κοπάδι μας που διάβαινε από το δρομάκι έξω από το προαύλιο. Θα ήμουν Τρίτη ή Τετάρτη τάξη το 58 ή το 59 και θυμάμαι τον μπαρμπα - Θωμά μπροστά με την κάπα ριγμένη στη μισή την πλάτη και στο πλάι του το ηρωικό και αγαπημένο τσοπανόσκυλό μας το Λιούπη. Λίγο πιο πίσω κι ανάμεσα στα πρόβατα διάβαιναν τα χρονιάρικα τσοπανόσκυλά μας, ο Τζώνης και ο Ντερβίσης, εκπαιδευμένα καλά από το γερο Λιούπη να κρατάνε μακριά από το κοπάδι μας τους λύκους της Μπαλσκιόμπας. Πέρασε πολλή ώρα ώσπου να διαβεί από το δρόμο του σχολείου και η τελευταία προβατίνα μας. Άκουγα τα γνώριμα κουδούνια μέσα από την αίθουσα και ένιωθα περήφανος που πέρναγε ακόμα το κοπάδι μας. Άμα βγήκαμε διάλειμμα, είδα να περνάει τελευταίος ο άλλος θείος μας, ο μπαρμπα-Ζήκος με τη φοράδα φορτωμένη.

Όλη η φαμίλια ήταν στο πόδι όταν ανεβαίναμε στο βουνό. Πιο πολύ όμως νοιαζόμασταν γιατί τα πρόβατα ήταν γκαστρωμένα και σε δυο μήνες θα αρχίζανε οι γέννες. Φοβόμασταν μη μας πορήξουν και δεν τις βιάζαμε καθόλου. Από αυτές

περιμέναμε να γεννήσουν, να πουλήσουμε τα αρνιά, να ξεχρεώσουμε το Μπελαρούς και να πιάσουμε γάλα, προπωλημένο κι αυτό στους μπατζαραίους. Πόσο γάλα δηλαδή; Κοντά διακόσια γαλάρια, 30-40 κιλά γάλα την ημέρα. Τα λεφτά απ΄ το γάλα τα προπληρωνόμασταν γιατί ήμασταν πολύ μεγάλη οικογένεια. Δεν τα βγάζαμε αλλιώς πέρα. Το 1958, που είχαν ήδη παντρευτεί προ πολλού οι θείτσες μας, η οικογένειά μας είχε δεκαέξι νοματαίους σε ένα ενιαίο νοικοκυριό: Δύο νομάτοι, ο πάππους μας κι η βάβω μας, έξι νομάτοι του πατέρα μου, τέσσερις του μπάρμπα - Θωμά (δεν είχαν γίνει ακόμα τα μπινιάρια, ο Πέτρος με το Θεόφιλο), συν ο μπαρμπα - Ζήκος, η θείτσα Βαγγελή, ο μπαρμπα Βαγγέλης και ο Ηρακλής. Κλάψαμε πολύ που μας έφυγαν νωρίς για τον Αϊ-Θανάση οι δυο αγαπημένοι μας μικροί μπαρμπάδες, ο Βαγγέλης και ο Ηρακλής. Εμείς τα μεγαλύτερα ανίψια μεγαλώσαμε μαζί σαν αδέρφια. Τρώγαμε γαλατρίψα στον ίδιο νταβά και κοιμόμασταν αγκαλιά στις καλύβες. Αιωνία τους η μνήμη.

Άμα αρχίναγαν οι γέννες, αρχές Νοέμβρη, μία-μία τις γεννημένες τις κατεβάζαμε από το βουνό στις λάκες του χωριού πρώτα για κάνα βελανίδι και ύστερα στον κάμπο. Μπροστά εμείς, συνήθως ο αδερφός μου ο Τάκης κι εγώ, κρατώντας το νεογέννητο αρνάκι από τα πίσω πόδια με το κεφάλι προς τα κάτω και ακολουθούσε η μάνα του γλείφοντάς το στα μουσούδια. Ο μικρότερος ο αδερφός μας, ο Τέλης, μπήκε κι αυτός πολύ μικρός στην πρώτη γραμμή μετά από δυο-τρία χρόνια στη Γκιούρμιζα, και τα καλοκαίρια στα πηγάδια βγάζοντας μες στο λιοπύρι νερό με τον κουβά για να γεμίσει τις κορύτες και τα ντεπόζιτα..

Μία – μία γεννημένη προβατίνα την κατεβάζαμε από τα κακοτράχαλα μονοπάτια και την φέρναμε κάτου. Είχαμε και επιπλέον κίνητρο, τη χουλιάστρα, το γάλα δηλαδή της νεογέννητης που μας έβραζε η βάβω. Αρχές Δεκέμβρη όλα τα γεννημένα είχαν κατεβεί στον κάμπο. Είχαν μεγαλώσει και οι πρωιμιές, πρώτης τάξεως βοσκή για τις μανάδες. Κοντά στα Χριστούγεννα τα είχαμε κάνει τσαγκάδια κι αρμέγαμε. Απέμεναν τελικά εκτός κάμπου, στο βουνό, τα στείρα που ξεχειμωνιάζανε συνήθως στις λάκες και τα κριάρια μας.

Την άνοιξη πάλι ανεβαίναμε με το κοπάδι στο βουνό για δυο- τρεις μήνες ως το θέρο κι εμείς ήμασταν επί ποδός, τροφοδοτώντας τους μπαρμπάδες μας στο βουνό με ψωμί, φαγητά, νερό και ψωμί για τα σκυλιά. Το τελευταίο το είχε αναλάβει η βάβω. Έφτιαχνε λειψό από βρίζα. Πολύ δυναμωτικό για τα σκυλιά.

Το δρομολόγιο για την Μπαλσκιόμπα το ξέραμε καλά. Καλύτερα όμως το ήξερε η φοράδα. Πέμπτη Δημοτικού θα ήμουνα που μου είπε η μάνα να πάω με τη φοράδα ψωμί., φαγητό και τις μπινιότες με νερό στο βουνό. Τι σήμαινε αυτό; Ότι έπρεπε να πάω στη ράχη της Λούτσας, να βρω τη φοράδα που ήταν αμολημένη μαζί με τ’ άλλα τ΄ άλογα του χωριού, να την πιάσω και να τη φέρω πίσω στο σπίτι στο χωριό για να τη φορτώσουμε. Ήταν Κυριακή απόγευμα. Κόντευε Μεγαλοβδόμαδο. Ανέβηκα στη ράχη της Λούτσας, βγήκα στο ξέφωτο, βρήκα τη φοράδα, την καλόπιασα με το ταϊσάρι, την έφερα κοντά στη Λούτσα, την πότισα και της πέρασα το καπίστρι. Ήταν εξοικειωμένη η φοράδα μαζί μου. Το προηγούμενο καλοκαίρι στον κάμπο την είχα καβαλικέψει ασαμάρωτη κι έτρεχε σαν τρελή για να με ρίξει. Εγώ κρατιόμουν σφιχτά από το λαιμό της ενώ εκείνη κάλπαζε, ώσπου γύρισε λαχανιασμένη πίσω στα κονάκια μας.

Την έφερα τη φοράδα στο σπίτι, τη φορτώσαμε με δυο μπινιότες γεμάτες νερό, δυο κουστά μπομπότα αχνιστή που ΄χε κουφίσει η μάνα, δυο πλάκες τυρί, ένα κακάβι φασούλια και λειψό για τα σκυλιά. Έχωσα κι εγώ μεσοσάμαρα το σακούλι μου με το αναγνωστικό μου, καβαλίκεψα και κίνησα. Διάβηκα τη Σκιόμπα, ίσια μετά το μονοπάτι της κορυφογραμμής της και η φοράδα πήρε το γνώριμό της δρόμο για τη Μπαλσκιόμπα διαμέσου της Λυκαγκίνας.

Δεν υπήρχε άλλη πρόσβαση με φορτωμένο άλογο για το βουνό. Μόνο με τα ποδάρια μπορούσες να σκαπετίσεις τα υψώματα. Και μάλιστα από δύσβατα μονοπάτια ώσπου να προσεγγίσεις τα βουνό. Γι αυτό, μετά το εξήντα – εξήντα ένα που φύγανε οι μπαρμπάδες μου για τη Γερμανία. και τους αντικατέστησε ο πάππους μου για δυο-τρία περίπου χρόνια στο βουνό, κατεβάσαμε τα γρέκια μας κάτου στη Γκιούρμιζα για καλύτερη πρόσβαση τόσο στο χωριό, όσο και στον κάμπο. Το κοπάδι ωστόσο απολάμβανε τη μυρωδάτη βοσκή των πλαγιών της Μπαλσκιόμπας και το αξιάμι μαζεύονταν κάτου στα γρέκια της Παναγίας.

Στο δρόμο για τη Μπαλσκιόμπα , βρέθηκα μπροστά στο μεγάλο κοπάδι με τα γίδια του συμπέθερού μας, του Μήτα Γαρίδη, παππού του Λάκη Γαρίδη. Τα μάζευε για το μαντρί ο θείος του ο Νίκος, αδερφός της θείας μου της Βάσιως. Μπροστά πηγαίναν κάτι μεγάλα τραγιά, που κόντευαν το μπόι της φοράδας, με τα γένια τους και τα τεράστια κυπριά τους σαν μικρές καμπάνες.

Κόντευα ήδη στο πέρασμα της Λυκαγκίνας. Ακουγόταν πως δεν έπρεπε να σ΄ έβρισκε το σούρουπο στη Λυκαγκίνα, γιατί εκεί είχανε οι λύκοι τις φωλιές τους κι ήταν η ώρα που βγαίνανε. Είχε πέσει το σούρουπο ήδη, αλλά είχε βγει ολόγιομο το φεγγάρι. Εγώ σιγοτραγουδούσα και σιγοσφύριζα καβάλα στη φοράδα για να νιώθω παρέα και να ξεφοβηθώ. Κατέβαινα τη Λυκαγκίνα για να ανεβώ μετά τη ράχη της Μπαλσκιόμπας και σταμάτησα να σφυρίζω μη μ ΄ακούσουν και μου ριχτούν τα σκυλιά των βλάχων.

Είχα ακούσει ότι πετάγονται μπροστά σου κάτι άγρια κατάμαυρα τσοπανόσκυλα με κόκκινα μάτια κι είχαν γίνει ο φόβος μου κι ο τρόμος μου. Κι ενώ ανέβαινα τη ράχη όσο μπορούσα πιο σιγά, τραβάει ένα δυνατό χλιμίντρισμα η φοράδα από μια μικρή χελώνα που της έκλεισε το δρόμο. Αυτό ήταν. Πετάγονται μπροστά μου στο λεπτό τα σκυλιά των βλάχων. Ο τρόμος που πήρα δε λέγεται. Η φοράδα τα κλώτσαε με τα πισινά, οι μπινιότες χτυπιόνταν, κι εγώ στριφογύριζα στο σαμάρι φωνάζοντας με όση δύναμη είχα το μπαρμπα-Θωμά και τα σκυλιά μας. Θα ήμουν καμιά πεντακοσαριά μέτρα από το καλύβι κι ενώ πάλευα να γλιτώσω από τα μαυρόσκυλα κατέφθασαν οι άγγελοι-φύλακές μας, ο Τζώνης και ο Ντερβίσης και τα κυνήγησαν. Λίγο ακόμα και θα με είχαν κατασπαράξει. Αλλά και η φοράδα ηρωίδα. Φοβήθηκε τη χελώνα, αλλά καθόλου τα μαυρόσκυλα. Είχε τρέξει ήδη κι ο μπάρμπας μου προς τ’ εμένα, φτάσαμε στο καλύβι και ξεφορτώσαμε. Μετά από λίγο ο μπάρμπας μου ΄δωσε να πιω φρέσκο γάλα άβραστο με το καπάκι της μπινιότας, ταϊσαμε τα σκυλιά, βάλαμε τα πρόβατα στο μαντρί και γείραμε στο καλύβι ο ένας από δω κι ο άλλος από κει.

Θα είχαν περάσει τρεις-τέσσερις ώρες κι ακούω το μπαρμπα-Θωμά να βγάζει τα πρόβατα για το σκάρο. Βγήκα κι εγώ απ΄ την καλύβα κι αντίκρισα ένα φοβερό και πανέμορφο θέαμα. Η ράχη λουζόταν στο φεγγαρόφωτο κι ο πεντακάθαρος ουρανός ήταν πλημμυρισμένος με άστρα και αστράκια. Πολλά διαγράφανε τροχιές στον ουρανό και σβήνανε τις ουρές τους μακριά στα πέρατα. Απολάμβανα το θέαμα, μαζί με τις φλογέρες των βλάχων απ΄ το Ριζοντά, τα κουδουνίσματα των κοπαδιών και τα αλυχτά των σκυλιών. Τέλειωσε ο σκάρος και ξαναβάλαμε τα πρόβατα χορτάτα μες στο μαντρί.

Το πρωί ο μπάρμπας άρμεξε, μου ΄δωσε γάλα να πιω, φορτώσαμε τις μπινιότες με το γάλα στην φοράδα, καβαλίκεψα και κίνησα για το χωριό. Πήγα κατ΄ ευθείαν το γάλα στο μπάτζιο στο Ουρεμπάνι, ξανανέβηκα για το σπίτι και πήρα το δρόμο για το σχολείο μου. Μια συνηθισμένη ημέρα της ζωής μας στο παλιό χωριό μας, μου είχε κάνει δώρο την ωραιότερη διανυκτέρευση της ζωής μου.

 

Χρήστος Νικολ. Ζήκος

 

 

 

 































                                                  Ο ΠΑΠΑ-ΝΑΣΤΑΣΗΣ
 

  Μια εμβληματική μορφή του παλιού χωριού μας, ήταν ο αείμνηστος ιερέας μας, ο παπα-Ναστάσης. Προσηνής και γνήσιος με σοφία και χιούμορ, έχαιρε του σεβασμού και της εκτίμησης όλου του χωριού.Πρόσωπο φαρδύ, χαραγμένο με έγνοιες, φρύδια λευκά πυκνά, γενειάδα άσπρη, μακριά, βιβλική. Αντιπροσώπευε για μένα τον καλοκάγαθο ιερέα όπως έβγαινε από το παλιό αναγνωστικό μας.
Πρότυπο ιερέα λαϊκού, "παπαδιαμαντικού τύπου", που ήξερε τόσα γράμματα, όσα χρειάζεται μια γνήσια λαϊκή Ορθοδοξία για να επιτελέσει το λειτούργημά της. Ύφος λιτό, σχεδόν δωρικό, λόγια κομμένα με το μαχαίρι. Άμα διέβλεπε αντάρα στην κουβέντα, βάραγε δυο-τρεις φορές τη μαγκούρα του καταγής χωρίς να λέει τίποτε. Κι αυτό ήταν. Όλοι μέρωναν.
Τον σεβόταν πολύ κι ο πάππους μου. Μαζάρη τον προσλαλούσε. Κάνανε τράμπα τα χωράφια μ΄έναν λόγο. Κολάγανε τα χέρια, πίνανε κι από΄να ρακί και το "συμβόλαιο" ήταν έτοιμο. Κι ο πατέρας μου τον αγαπούσε πολύ. Όταν σχόλαε ο Αη-Γιώργης, πέρναγε από το καφενεδάκι στο Μπρέγκο. Θυμάμαι τον πατέρα να τον καλωσορίζει στην πόρτα με τη φράση:"ο εφημέριος", έχοντάς του έτοιμη την καρέκλα δίπλα στο μαγκάλι και την κούπα με το ζεστό τσάι.Κι εκείνος που τον ήθελε επίσης πολύ τον αντιφωνούσε χαμογελώντας με τη φράση:" ο κατσαρός". Μετά από λίγο κατέφθανε κι ο Γιόρη Τρύφωνας, ο γραμματέας με το δάσκαλο το Γιώργο Βαζάκα. Συμπληρωνόταν έτσι η τετράδα της ηγεσίας του χωριού μας: ιερέας, πρόεδρος,γραμματέας, δάσκαλος. Και οι τέσσερις άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στην ανάπτυξη της κοινότητάς μας.
Είχα τη ευλογία να είμαι πολλές φορές στο ιερό τ' Αη-Γιώργη, από τις πρώτε

 































ς κιόλας τάξεις του Δημοτικού.Σχεδόν δεν έχανα λειτουργία.Με την πρώτη καμπάνα, στον Όρθρο, έτρεχα για την εκκλησιά. Θυμάμαι πόσο βαθιά ανθρώπινος ήταν και μέσα στο ιερό ο παπα-Ναστάσης. Δεν ήταν άλλος μέσα στη εκκλησιά κι άλλος έξω στο Μπρέγκο. Μια φορά τον θύμωσα πολύ γιατί ενώ επανειλημμένως μου ζήτησε να του δώσω την απλάδα για να βάλει το αντίδωρο, εγώ του έδωσα τη λαμπάδα. Μες στο ιερό μου χούγιαξε:"την απλάδα ορέ σιεϊτάνη". Δεν πέρασε όμως ούτε ένα δευτερόλεπτο, μου χαμογέλασε και μου΄βαλε στη τσέπη ένα μεγάλο κομμάτι άσπρη λειτουργιά απ΄το Παζάρι.
Δεν ξέρω τι να πω παραπάνω για τον καλό μας τον παπα-Ναστάση
. Νιώθω ωστόσο κάτι μέσα μου να μου λέει πως ίσως ο παπα-Ναστάσης μ΄ έκανε ν΄αγαπήσω τη Θεολογία.Αιωνία του η μνήμη.

Πάτρα 30 Δεκεμβρίου 2014

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
ΜΕ ΑΓΑΠΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛ.ΖΗΚΟΣ

nbsp; ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟ style=nbsp;color: rgb(0, 0, 0);Λ. ΖΗΚΟΣ

ΠΑΤΡΑ, ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2014

ΤΟ ΒΙΝΤΖΙ                                          &nnbsp;nbsp; Και χωρίς αυτού εγένετο Μούσκεψα τη φοράδα μουwesterncolor:#000000;bsp;                                                    &nnbsp;bsp;                                                                                                      ( συντομευμένο διήγημα ενός ομότιτλου διηγήματός μου - δημοσιευμένου στην εκτενή του μορφή στους «Ηπειρωτικούς Αντίλαλους» της Πάτρας το 2000 - που βασίζεται σε συμβάντα της κατοχής, όπως μας τα αφηγήθηκε ο πατέρας μας)

Μας άρεσε ν’ ακούμε απ’ τον πατέρα μας ιστορίες της κατοχής. Ιδίως εκείνη την μισοτελειωμένη ιστορία με το βίντζι. Μας κράταε φαίνεται σε αγωνία κι ας ξέραμε το τέλος της. Ποιος ξέρει. Μπορεί να θέλαμε να είχαν γίνει κι αλλιώς τα πράγματα. Ας πούμε πιο ηρωικά. Ο γέγονε όμως γέγονε Κι ο πατέρας δε μας χάλαε το χατήρι, όταν τον παρακαλάγαμε να μας την ξαναπεί.

Μη σώσουν κι έρθουν τέτοιοι καιροί αρχίναε μ’ αναστεναγμό. Εκείνο το χειμώνα δεν μας είχε μείνει τίποτα. Οι Γερμανοί μας είχαν κάψει το σπίτι κάτου στον κάμπο και μας είχαν αρπάξει ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Μας τάχαν ρημάξει όλα. Τις αχλαδιές και τις ελιές μάς τις είχανε κόψει για καυσόξυλα. Τα φυτρωμένα μας τα ισοπέδω

σαν. Τα σπαρμένα της προηγούμενης χρονιάς μάς τα είχαν κάψει οι Ιταλοί και τ’ αμπάρι στο σπίτι πάνου στο χωριό ήταν άδειο. Όλο το κοπάδι μας, εκατόν πενήντα πρόβατα και τ’ άλογά μας, μάς τα είχαν αρπάξει οι Τούρκοι. Κάτι κότες μας είχαν απομείνει πάνου στη λάκα και κανά δυο βραγιές λάχανα. Τι να μας κάνανε. Ήμασταν δέκα στο σπίτι. Γκιζεράγαμε στις λάκες για κανά καρύδι πεσμένο, κανά κράνο, κανά γκόρτσο ή και κανά ξινόροδο ταραπέτσι που είχε απομείνει στο Λενάσι και στο Κοψτιμάδι. Για παπούτσια είχαμε κάτι παλιορόλια στα ποδάρια δεμένα με σύρματα.

Ένα βράδυ που ήμασταν με το βλάμη στο σπίτι, λέω της μάνας θα πάμε καμιά γύρα στο χωριό και δε θ’ αργήσω. Κατέβηκα στο κατώι. Είχα κρύψει στ΄ άχυρο κάτι χειροβομβίδες πού ‘χαμε κλέψει από ΄ναν Ιταλό και τις έβαλα στο σάκο μου. Μόνο η μάνα ήξερε πού ήταν και πήγαινε και τις μέτραε. Φοβόταν η καημένη μη φύγω κι εγώ κι έμενε πίσω μόνη της μ’ ένα κοπάδι μικρά παιδιά. Τον πατέρα μάς τον είχαν πάρει αγγαρεία με το μουλάρι.

Φύγαμε με το βλάμη από το σπίτι και βγήκαμε στη Μπρίνια για να κατεβούμε στον κάμπο. Κοιτάγαμε μη σκοντάψουμε σε τίποτε λιθάρια κι αντραλεύαμαν τα σκυλιά. Κατεβήκαμε στα ριζά, περάσαμε το ποτάμι και περπατήσαμε μισή ώρα δρόμο ως τα ρημαγμένα τα κονάκια μας κάτου στον κάμπο. Τραβήξαμε κατά τα Γκεντίκια και μετά ίσια μέσα από τις φτέρες και τα βάτα σιμά στο Βελλιανίτικο. Θα ήταν μεσάνυχτα και θα ήμασταν καμιά εκατοστή μέτρα έξω από τη βάση των Γερμανών, στο αεροδρόμιο.

Κοντεύαμε χωρίς να λογαριάζουμε τι και πώς. Τότε είδαμε να περιστρέφεται ένας προβολέας. Μας κόπηκε το αίμα. Γίναμε ένα με το χώμα Ο προβολέας γύρισε κατά το δημόσιο και προλάβαμε να ιδούμε λίγο πιο πέρα από μας στη άκρη της βάσης ένα βίντζι με μεγάλες ρόδες. Είπαμε με το βλάμη να του ριχτούμε με τους σουγιάδες και να του κόψουμε τις ρόδες. Ανατριχιάζαμε που μας ακούμπαγαν μέσα στο σκοτάδι οι άλυσοι με τους γάντζους. Ριχτήκαμε με τους σουγιάδες. Κοβόταν οι ρόδες; Ίσια που τις γρατσουνάγαμε. Μας έλουσε κρύος ιδρώτας. Όπου νάηταν θα ΄ρχόταν ο προβολέας. Είδαμε κι απόειδαμε κι είπαμε να σηκώσουμε το βίντζι. Ένας Θεός ξέρει πού βρήκαμε τόση δύναμη. Μπορεί να ζύγιζε και τρακόσιες οκάδες. Το σηκώσαμε και το βγάλαμε από τη βάση μέσα από τις φτέρες και τα βάτα. Θάηταν περασμένα μεσάνυχτα και τόχαμε τραβήξει ως τα χωράφια μας πεθαμένοι από την αγωνία και την κούραση. Πήραμε μιαν ανάσα και το φέραμε ως τα Ζέϊνα κοντά στο Λάκκο του Βοϊνίκου. Το τραβήξαμε στην όχτη, του δώσαμε μια και το ρίξαμε μέσα.

Ανηφορίσαμε για το χωριό. Μπήκα σιγά στο σπίτι. Βρήκα τη μάνα σκυφτή με τα χέρια στο κεφάλι, κοντά στη φωτιά, σ’ ένα μισοκαμμένο ξύλο. Της τάειπα όλα. Και για τις χειροβομβίδες που μου πέσανε όταν σηκώναμε το βίντζι. Έπιασε το κεφάλι με τα χέρια η μάνα κι αρχίνισε το βογκητό. Πήγα να την ξεφοβίσω. Κατόπι έγειρα στο στρώμα κοντά στη φωτιά. Με κόλαε ύπνος; Πήγα και μίλησα του Θωμά που κοιμόταν με τ’ άλλα στο μεγάλο το δωμάτιο. Του είπα στα γλήγορα κάτι μισόλογα, πως έπρεπε να κρυφτώ και να λείψω για λίγο απ’ το χωριό. Πήρα το μονοπάτι από τη Μπρίνια για τη Μπουρθάνα, πέρασα το ποτάμι και κίνησα να βγω κατά του Βοϊνίκου να μείνω για λίγες μέρες στου ντάη-Μήτρου.

 Μετά από καμιά βδομάδα που ξαναγύρισα στο χωριό έμαθα τα καθέκαστα για το βίντζι. Άγρια χαράματα εκείνης της μέρας ανέβηκαν στο χωριό Γερμανοί, είδαν τον παπα-Ναστάση να περνάει από το Μπρέγκο, τού βαλαν τις κάνες στο κεφάλι και τον πρόσταξαν να μαζευτούν γλήγορα οι μεγάλοι. Βαράει πέντε χτύπους λυπητερούς την καμπάνα ο καημένος παπά-Ναστάσης και βγήκαν στο Μπρέγκο ο πρόεδρος, ο κογκρέσος κι άλλοι μεγάλοι. Οι Γερμανοί τους κατέβασαν συνοδεία ως τα ριζά, στο Ουρεμπάνι. Ως και τον μπαρμπα-Τσίλη τον ανάπηρο από την Αλβανία τον κατέβασαν τον μαύρο, κούτσα-κούτσα με το μπαστούνι του. Εκεί τους περίμενε ο ίδιος ο Γερμανός διοικητής πάνω σε μια μοτοσικλέτα. Ο Γερμανός τους ούρλιαξε μόλις τους είδε: «παρτιζάν βιντζ- παρτιζάν βιντζ». Ο διερμηνέας τούς είπε πως έγινε σαμποτάζ στη βάση κι ο διοικητής που θεωρούσε ύποπτους τους χωριανούς μας, πρόσταξε να βρεθεί το βίντζι μέχρι το ηλιοβασίλεμα, ειδεμή θα καιγόταν το χωριό. Τότε ο κογκρέσος, ο πατέρας του βλάμη, κάτι είπε στον διερμηνέα, εκείνος του διοικητή και οι Γερμανοί φύγανε.

Πριν το μεσημέρι, ο κογκρέσος, με καμιά δεκαριά νοματαίους πήγανε στο Λάκκο να σηκώσουνε το βίντζι. Το σηκώσανε και το αφήσανε στο Ουρεμπάνι.

 

(Στη μνήμη των συγχωριανών μας: Φώτο Γαρίδη που σκοτώθηκε στην Αλβανία στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, στον Βασίλη Ζήκο, ανάπηρο πολέμου στο ίδιο μέτωπο, στον Πήλιο Γαρίδη που σκοτώθηκε στην Εθνική Αντίσταση, στον Βαγγέλη Αναστ. Μπούση και Χαραλαμπο Νανη, που σκοτώθηκε στο εμφύλιο στη στρατιωτική του θητεία και στον Πήλιο Σκούρα φίλο και συναγωνιστή του πατέρα μου στη φοβερή μάχη της Μενίνας).

 

 

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΣΤΟ ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΙ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ...!!!

 
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΜΑΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΣΤΟ ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΙ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ...!!!

Facebook : Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ξηρολόφου                             

email : info@xirolofos.gr 

 

 

 

                                                                                                                   

Ο παλαιός Ξηρόλοφος είναι χτισμένος πάνω σ’ ένα λόφο. Μέχρι το 1965 οι περισσότεροι κάτοικοι έμεναν εκεί. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει μια βελανιδιά που βρίσκεται εκεί πάνω από 4 γενιές. Εκεί μπροστά βρίσκεται και το παλιό Δημοτικό σχολείο του χωριού το οποίο λειτουργούσε από το 1950 μέχρι την εγκατάλειψη του χωριού (δηλ. μέχρι το 1965 όπως είπαμε παραπάνω). Στα αριστερά του σχολείου είναι η εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου η οποία χρονολογείται από το 1850. Κάθε χρόνο γίνονταν πανηγύρι στην πλατεία του χωριού προς τιμήν του Αγίου. Το σχολείο και η εκκλησία περιτριγυρίζονται από ένα πλούσιο σε βλάστηση δάσος το οποίο ευτυχώς είναι ανέπαφο ως τώρα. Μετά το 1965 οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν το παλαιό χωριό και να κατεβαίνουν στον κάμπο όπου βρίσκεται ο σημερινός Ξηρόλοφος ο οποίος διαρρέεται από τον ποταμό Κοκκυτό. Στο κάτω μέρος του χωριού είναι χτισμένη η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που η χάρη του γιορτάζεται στις 2 Μαΐου. Το 1905 η χωριανή μας Μαρία Μαγδαλινή (καλόγρια) με διάφορους εράνους που έκανε, έχτισε το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής στο πίσω μέρος του παλαιού χωριού. Την μνήμη της εορτάζουμε κάθε χρόνο την 1η Παρασκευή μετά το Πάσχα (εβδομάδα διακαινησίμου)

Υπεύθυνος Ιστοσελίδας ΜΠΟΥΖΟΥΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΛ 6945348515

Διαχειριστής ιστότοπου ΓΑΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 

nbsp;

nbsp;

nbsp;

div class=

nbsp; style=

nbsp; Ένα βράδυ που ήμασταν με το βλάμη στο σπίτι, λέω της μάνας θα πάμε καμιά γύρα στο χωριό και δε θ/pbuttonnbsp;

nbsp;el-GR lang=.80.0nbsp;

span class=

class=justify

nbsp;quot;tn